Sommige liefdesverhalen beginnen op een festival, op reis of via vrienden. Dat van Mario en Nancy begon gewoon… op de werkvloer. In de toenmalige Brugse Beschermde Werkplaats, vandaag ODAS.
En dat maakt hun verhaal extra bijzonder, want terwijl ODAS in 2026 zijn 60-jarig jubileum viert, zijn ook zij al bijna vier decennia deel van dat verhaal.
Een twintigtal meisjes en één die eruit sprong
Mario startte in 1984. Eerst tussen de tabaksbladeren en sigarenkistjes, later in de metaalafdeling. Nancy kwam er in 1986 bij en plooide als eerste opdracht pralinedozen.
“Er zijn toen een twintigtal meisjes samen gestart,” vertelt Mario. “Maar Nancy sprong er meteen uit.”
Toch duurde het nog even voor er echt vonken waren. De echte start? Een botsing. Letterlijk. Aan de toiletten van ’t Jagershof in Sint-Andries, tijdens het personeelsfeest.
“We zijn beginnen babbelen, daarna gedanst… en van het één kwam het ander,” lacht Nancy.
Liefde en werk gescheiden houden
Samen werken deden ze bewust niet.
“Dat hebben we zelf gevraagd,” zegt Mario met een knipoog. “Beter voor de liefde en de romantiek.”
Een gouden tip, zo blijkt. Want intussen zijn ze al vele jaren samen, met een prachtige dochter en twee fantastische kleinkinderen als resultaat.
Trots op het werk
Doorheen de jaren passeerden heel wat opdrachten de revue.
Mario denkt met trots terug aan het maken van onderstellen voor winkelkarren. “We maakten er 5000 per week. En ooit hebben we de kaap van één miljoen gevierd.” Ook opdrachten voor Blokker, wasrekken en talloze andere projecten staan in zijn geheugen gegrift.
Nancy houdt vooral van de afwisseling. “Ik doe eigenlijk elke opdracht graag. De variatie maakt het net zo leuk.”
Meer dan collega’s
Hun verhaal draait niet alleen om werk, maar ook om verbondenheid.
Toen hun dochter geboren werd, maakten collega’s kleine metalen buggy’s voor de doopsuiker. Een drukkerij die toen klant was, drukte gratis hun geboortekaartjes.
“En toen we ons huis kochten, zijn collega’s, zoals de productieleider Gilbert ons komen helpen met de verbouwingen,” vertelt Nancy. “Wat een tijden.”
Mario herinnert zich dan weer de gezellige momenten na het werk, wanneer de conciërge de cafetaria openhield voor “nog eentje”.
Maar misschien nog het meest bijzondere is wat ODAS voor Mario persoonlijk betekend heeft.
“Dankzij ODAS heb ik leren lezen en schrijven. Door mijn beperking kon ik dat vroeger niet. Dat zorgde voor veel moeilijkheden en ook schaamte. Hier heb ik dat allemaal kunnen leren, met veel dank aan Hans, toenmalig sociaal assistent. Dat draag ik nog altijd mee.”
Werken voor meer dan een loon
Als we hen vragen wat ze andere collega’s zouden zeggen over werken bij ODAS, moeten ze niet lang nadenken.
“Je werkt hier niet alleen om je centen te verdienen,” zeggen ze. “Je komt voor de collega’s. Voor de lach en de babbel. En voor de fierheid om te mogen werken voor echte klanten. Dat maakt dat je elke dag graag komt.”
In het jaar waarin ODAS 60 wordt, is hun verhaal daar misschien wel het mooiste bewijs van. Zestig jaar geschiedenis bestaat uit duizenden verhalen. Dit is er één van.
En soms, heel soms, vind je er ook gewoon de liefde van je leven.
